Καλωσορίσατε!

Κ’ έλεγα μέσα μου : δε φτάνει το τραπέζι ,μήτε κάμποσος παράς στην τσέπη,

μήτε και το ψωμί και το φιλί ,- δε φτάνει .

Ο άνθρωπος είναι πιο τρανός απ’ την καθημερινή την έγνοια του για το ψωμί
κι όλο τραβάει πιο πέρα α’ τη σκλαβιά του ,
από σκλαβιά σε σκλαβιά ,από ξεσκλάβωμα σε ξεσκλάβωμα ,
απ’ το ξεσκλάβωμα της πατρίδας στο ξεσκλάβωμα του κόσμου

ώσπου να νιώσει ,μπαίνοντας ίσα στον ουρανό ,
ν’ αχνίζει το φεγγάρι στον κόρφο του ,

ώσπου να κλάψει μια νύχτα από αγάπη για όλο τον κόσμο .Έτσι
άφησα
σ’ ένα χαντάκι τ’ αμάξι μου . Πήρα τ’ όπλο . Κι ανέβηκα στο βουνό .
Έτσι βρέθηκα σε τούτη τη σπηλιά που το στόμιο της
βλέπει ολόισια στον ήλιο .– το στρογγυλό της στόμιο
είναι ο ίδιος ο ήλιος που θα τον νιώσω πάλι δροσερό , καθώς θα με περνάνε ,(όπως κείνη τη νύχτα το φεγγάρι )—θα τον νιώσω δροσερό κωσταντινάτο να μου δροσίζει το καμένο στήθος έτσι λίγο – λίγο
να ζεσταίνεται ο ήλιος και να αχνίζει στον κόρφο μας .
Γειά σας .
————-

Γ Ρ Η Γ Ο Ρ Η Σ   Α Υ Ξ Ε Ν Τ Ι Ο Υ

Grigorios_Afxentiou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s